Russia
📌 2нче санлы язма ❗️
Исәнмесез! 🌷 Сезнең каналыгызны бик яратып укыйм. Ничек килеп эләккәнемне дә хәтерләмим, ләкин сезнең каналны тапканыма бик шатмын! ❤️ Куңелгә бик якын темаларны куйгансыз. Конкурсыгызны оештырганыгыз өчен дә рәхмәт!
Соң булса да, җибәреп куерга булдым
Эх, кайтасы иде шул чакларга!
Балачак! Нинди матур, ваемсыз һәм күңелле чор! Ул вакытта безнең иң зур проблемабыз урамга чыгарга рөхсәт сорау, ә иң зур шатлыгыбыз әнинең кибеттән тәмле әйбер алып кайтуы иде. Хәзер шул чакларны искә төшерсәң, елмаясың да, бераз моңсуланып та куясың. Эх, кайтасы иде шул чакларга!
Балачакта безнең көннәребез маҗараларга бай иде. Җәй җитүгә, иртәнге ашны ашап та бетермичә, урамга йөгерә идек. Әни: «Кайткач ашарсың!» дип кисәтә, без исә баш кагып чыгып китәбез дә, кичкә кадәр юк булабыз. Кайвакыт әнинең чакырганын ишетмибез дә. Әллә ишетмибез, әллә ишетмәмешкә салышабыз, анысын хәзер үзебез дә белмибез. Әнинең тавышы көчәйгәннән-көчәя бара, ә безнең уенны туктатырга теләк һаман артмый!
Ул вакытта безнең фантазиябез дә көчле иде. Ике таяк автомат, иске такта машина, ә ишегалдының бер почмагы бөтен дөнья! Күрше балаларын җыеп, шундый уеннар уйный идек, хәтта Голливуд режиссёрлары да көнләшер иде. Ә инде берәрсе егылып тезен җәрәхәтләсә, башта бераз елап алабыз, аннары ярага тузан кундырмыйча, тагын йөгереп китәбез. Хәзер шул хәлләрне уйласаң, әти-әниләрнең сабырлыгына шаккатасың.
Мәктәп еллары да үзенчә кызык иде. Дәрескә әзерләнмичә килгәндә, укытучының кемне такта янына чакыруын фаразлау безнең төп стратегик бурычыбыз булды. Укытучы журналны ачып караганда, һәркем эчтән генә: «Зинһар, мине генә чакырма!» дип теләк тели. Ә инде өй эшен эшләргә онытсаң, фантазия тагын да киңәя: дәфтәр өйдә калган, каләм язмый, хәтта эт ашап куйган дигән сәбәпләр дә табыла иде. Хәер, ул вакытта һәр өйдә эт тә булмагандыр әле!
Ә иң кызыгы әниләрнең тәрбия алымнары. «Өйгә кайткач сөйләшербез әле!» дигән җөмлә генә дә бөтен көнне бозарга җитә иде. Ә өйгә кайткач, әни бер караш ташлый, шул җитә! Хәзерге заманда безгә тынычландыра торган музыка кирәк булса, балачакта әнинең бер карашы бөтен нерв системасын тәртипкә китерә иде.
Шулай да балачакның иң кадерле мизгелләре гаилә белән бергә үткәргән кичләр, әби-бабайларның тәмле ризыклары, дуслар белән уйнау, сәбәпсез көлүләр. Ул вакытта без тизрәк үсәргә, зурлар кебек яшәргә теләдек. «Кайчан гына зур үсәм икән?» дип уйлый идек. Ә хәзер дәү абыйлар-апайлар булгач, кайвакыт яңадан бала булырга телибез. Их, тормышның шундый кызык моментлары бар икән!
Хәзер инде безнең мәшәкатьләр башка: эш, гаилә, акча, акча, АКЧА, көндәлек бурычлар. Элек әнидән биш сум сорап, бөтен дөньяны яулап алгандай шатлана идек. Ә хәзер кибеткә кереп, бер пакет ризык алып чыксаң, капчыгың да җиңеләя, күңелең дә бераз төшә.
Кайвакыт балачактагы фотоларны карап утырам. Киемнәребез нинди кызык булган, чәчләребез ничек таралган, ә үзебез нинди бәхетле! Ул вакытта матур күренү өчен фильтрлар да, махсус позалар да кирәкмәгән. Тезләребездә яралар, киемнәребездә үлән таплары булса да, үзебезне дөньядагы иң бәхетле кешеләр итеп хис итә идек.
Әйе, балачакка кайтып булмый. Вакытны туктатып та, үткәннәрне яңадан яшәп тә булмый. Ләкин шул хатирәләр күңелдә мәңге саклана. Аларны искә төшергәндә, йөздә елмаю барлыкка килә, ә йөрәккә ниндидер җылы хис тарала.
Эх, кайтасы иде шул чакларга! Тагын бер тапкыр дуслар белән урамда кичкә кадәр уйнарга, бернинди борчу турында уйламыйча, чын күңелдән көләргә иде. Ә аннары өйгә кайтып, әни пешергән ашны ашап, иртәгә тагын нинди маҗаралар көтә икән дип йокларга ятарга…
Балачак ул кире кайтарып булмый торган, ләкин гомер буе сагынып искә ала торган иң матур чор. Бәлки, безнең бәхетебезнең сере дә шундадыр: ул вакытта без бәхетле булуыбыз турында уйламаганбыз да. Без бары тик яшәгәнбез, уйнаганбыз... Ә хәзер шул көннәрне искә төшереп: «Эх, кайтасы иде шул чакларга!» дип уйлап куябыз.
Исәнмесез! 🌷 Сезнең каналыгызны бик яратып укыйм. Ничек килеп эләккәнемне дә хәтерләмим, ләкин сезнең каналны тапканыма бик шатмын! ❤️ Куңелгә бик якын темаларны куйгансыз. Конкурсыгызны оештырганыгыз өчен дә рәхмәт!
Соң булса да, җибәреп куерга булдым
Эх, кайтасы иде шул чакларга!
Балачак! Нинди матур, ваемсыз һәм күңелле чор! Ул вакытта безнең иң зур проблемабыз урамга чыгарга рөхсәт сорау, ә иң зур шатлыгыбыз әнинең кибеттән тәмле әйбер алып кайтуы иде. Хәзер шул чакларны искә төшерсәң, елмаясың да, бераз моңсуланып та куясың. Эх, кайтасы иде шул чакларга!
Балачакта безнең көннәребез маҗараларга бай иде. Җәй җитүгә, иртәнге ашны ашап та бетермичә, урамга йөгерә идек. Әни: «Кайткач ашарсың!» дип кисәтә, без исә баш кагып чыгып китәбез дә, кичкә кадәр юк булабыз. Кайвакыт әнинең чакырганын ишетмибез дә. Әллә ишетмибез, әллә ишетмәмешкә салышабыз, анысын хәзер үзебез дә белмибез. Әнинең тавышы көчәйгәннән-көчәя бара, ә безнең уенны туктатырга теләк һаман артмый!
Ул вакытта безнең фантазиябез дә көчле иде. Ике таяк автомат, иске такта машина, ә ишегалдының бер почмагы бөтен дөнья! Күрше балаларын җыеп, шундый уеннар уйный идек, хәтта Голливуд режиссёрлары да көнләшер иде. Ә инде берәрсе егылып тезен җәрәхәтләсә, башта бераз елап алабыз, аннары ярага тузан кундырмыйча, тагын йөгереп китәбез. Хәзер шул хәлләрне уйласаң, әти-әниләрнең сабырлыгына шаккатасың.
Мәктәп еллары да үзенчә кызык иде. Дәрескә әзерләнмичә килгәндә, укытучының кемне такта янына чакыруын фаразлау безнең төп стратегик бурычыбыз булды. Укытучы журналны ачып караганда, һәркем эчтән генә: «Зинһар, мине генә чакырма!» дип теләк тели. Ә инде өй эшен эшләргә онытсаң, фантазия тагын да киңәя: дәфтәр өйдә калган, каләм язмый, хәтта эт ашап куйган дигән сәбәпләр дә табыла иде. Хәер, ул вакытта һәр өйдә эт тә булмагандыр әле!
Ә иң кызыгы әниләрнең тәрбия алымнары. «Өйгә кайткач сөйләшербез әле!» дигән җөмлә генә дә бөтен көнне бозарга җитә иде. Ә өйгә кайткач, әни бер караш ташлый, шул җитә! Хәзерге заманда безгә тынычландыра торган музыка кирәк булса, балачакта әнинең бер карашы бөтен нерв системасын тәртипкә китерә иде.
Шулай да балачакның иң кадерле мизгелләре гаилә белән бергә үткәргән кичләр, әби-бабайларның тәмле ризыклары, дуслар белән уйнау, сәбәпсез көлүләр. Ул вакытта без тизрәк үсәргә, зурлар кебек яшәргә теләдек. «Кайчан гына зур үсәм икән?» дип уйлый идек. Ә хәзер дәү абыйлар-апайлар булгач, кайвакыт яңадан бала булырга телибез. Их, тормышның шундый кызык моментлары бар икән!
Хәзер инде безнең мәшәкатьләр башка: эш, гаилә, акча, акча, АКЧА, көндәлек бурычлар. Элек әнидән биш сум сорап, бөтен дөньяны яулап алгандай шатлана идек. Ә хәзер кибеткә кереп, бер пакет ризык алып чыксаң, капчыгың да җиңеләя, күңелең дә бераз төшә.
Кайвакыт балачактагы фотоларны карап утырам. Киемнәребез нинди кызык булган, чәчләребез ничек таралган, ә үзебез нинди бәхетле! Ул вакытта матур күренү өчен фильтрлар да, махсус позалар да кирәкмәгән. Тезләребездә яралар, киемнәребездә үлән таплары булса да, үзебезне дөньядагы иң бәхетле кешеләр итеп хис итә идек.
Әйе, балачакка кайтып булмый. Вакытны туктатып та, үткәннәрне яңадан яшәп тә булмый. Ләкин шул хатирәләр күңелдә мәңге саклана. Аларны искә төшергәндә, йөздә елмаю барлыкка килә, ә йөрәккә ниндидер җылы хис тарала.
Эх, кайтасы иде шул чакларга! Тагын бер тапкыр дуслар белән урамда кичкә кадәр уйнарга, бернинди борчу турында уйламыйча, чын күңелдән көләргә иде. Ә аннары өйгә кайтып, әни пешергән ашны ашап, иртәгә тагын нинди маҗаралар көтә икән дип йокларга ятарга…
Балачак ул кире кайтарып булмый торган, ләкин гомер буе сагынып искә ала торган иң матур чор. Бәлки, безнең бәхетебезнең сере дә шундадыр: ул вакытта без бәхетле булуыбыз турында уйламаганбыз да. Без бары тик яшәгәнбез, уйнаганбыз... Ә хәзер шул көннәрне искә төшереп: «Эх, кайтасы иде шул чакларга!» дип уйлап куябыз.
