Фотографиягә төшерәбез дигәч Нурания теләр теләмәс кенә мәктәпкә…
Фотографиягә төшерәбез дигәч Нурания теләр теләмәс кенә мәктәпкә укырга китте. Көн чыннан да кызык үтте, фотографиягә төшүдә кызга бик ошады. Балалар мәктәптән кайтырга чыкканда урамда яңгыр туктап, ялтырап кояш чыккан иде инде. Ләкин никтер кешеләрнең алар яши торган урамга баруы бераз шикләндерде аларны. Шунда малайларның берсе:
— Тагын кемдер үлгән ахыры, сезнең якка баралар кешеләр Нурия— дип ычкындырды.
— Күрше әби авырый дип әйткән иде дәү әни, бәлки үлгәндер дә, әнә бит шул тирәдәрәк кешеләр.— Нурия сүзен әйтеп тә бетерде, үзләренең капка төбенә ашыгыч ярдәм машинасы килүен күреп, балчыклы юлда таеп егыласын да аңламыйча өйгә таба чапты. Нурания бернидә аңламый апасы артыннан йөгерде. Капка төбенә килеп җитәм дигәндә, капкадан чыккан дәү әнисен күреп:
— Дәү әни, дәү әни нәрсә булды?
Бибинур апа күз яшьләрен сөртеп , ике кызны да кочагына алып:
— Әтиегез балакайларым, әтиегез үлде.
— Ничек? Кайчан?
— Әйдәгез кызым,әйдә, әниегез көтә, без инде мәктәпкә дә шалтыраткан идек,, сезне кайтып китте диделәр.
Нуриянең кулыннан сумкасы төшеп китте, ул бер капка төбенә җыела башлаган кешеләргә , бер дәү әнисенә карап ачыргаланып кычкырып җибәрде :
— Әтииииии.
Аның кычкыруы бөтен авылны яңгыратты, ул кабат:
— Әтиии- дип кычкырып өйгә чабып кереп китте.
Ишек кырыендагы кешеләр арасыннан ул эчкә таба үтте. Зур бүлмәдә диванда шәфкать туташы утыра, әнисе диванга яткан, тик әтисе юк, димәк дәү әнисе ялгышкан. Нурия әнисен күрүгә:
— Әни, әнием, нәрсә булды?
Нурзидә көч хәл белән диванга торып утырды да:
— Кызым, балам әәәә......— диде дә аңын югалтты. Нурия артыннан кереп җиткән Бибинур апа:
— Кызым әтиең үлде бит, юлда.... юлда аның каршысына камаз килгән, машина йөртүче исерек булган диләр, әтиең, әтиең машинадан качырга урын таба алмаган балам, ул камаз белән бәрелмим дип машинасын читкә борган, ләкин тайгак юл үзенекен эшләгән, үзенекен эшләгәәәән.
— Юююююююк, әти үлмәгәәәәән.
Бу юлы тыныч кына басып торган Нураниянең тавышы колак барабаннарын ярырлык итеп яңгырады. Ул янә, янә бер сүз кабатлады:
— Ююююююк, ююююк, ююююк......
Бибинур апа кайсы оныгын тынычландырырга белмәде. Икесен ике кулы белән кысып алды да аларга кушылып елый башлады.
Дәвамы бар.
— Тагын кемдер үлгән ахыры, сезнең якка баралар кешеләр Нурия— дип ычкындырды.
— Күрше әби авырый дип әйткән иде дәү әни, бәлки үлгәндер дә, әнә бит шул тирәдәрәк кешеләр.— Нурия сүзен әйтеп тә бетерде, үзләренең капка төбенә ашыгыч ярдәм машинасы килүен күреп, балчыклы юлда таеп егыласын да аңламыйча өйгә таба чапты. Нурания бернидә аңламый апасы артыннан йөгерде. Капка төбенә килеп җитәм дигәндә, капкадан чыккан дәү әнисен күреп:
— Дәү әни, дәү әни нәрсә булды?
Бибинур апа күз яшьләрен сөртеп , ике кызны да кочагына алып:
— Әтиегез балакайларым, әтиегез үлде.
— Ничек? Кайчан?
— Әйдәгез кызым,әйдә, әниегез көтә, без инде мәктәпкә дә шалтыраткан идек,, сезне кайтып китте диделәр.
Нуриянең кулыннан сумкасы төшеп китте, ул бер капка төбенә җыела башлаган кешеләргә , бер дәү әнисенә карап ачыргаланып кычкырып җибәрде :
— Әтииииии.
Аның кычкыруы бөтен авылны яңгыратты, ул кабат:
— Әтиии- дип кычкырып өйгә чабып кереп китте.
Ишек кырыендагы кешеләр арасыннан ул эчкә таба үтте. Зур бүлмәдә диванда шәфкать туташы утыра, әнисе диванга яткан, тик әтисе юк, димәк дәү әнисе ялгышкан. Нурия әнисен күрүгә:
— Әни, әнием, нәрсә булды?
Нурзидә көч хәл белән диванга торып утырды да:
— Кызым, балам әәәә......— диде дә аңын югалтты. Нурия артыннан кереп җиткән Бибинур апа:
— Кызым әтиең үлде бит, юлда.... юлда аның каршысына камаз килгән, машина йөртүче исерек булган диләр, әтиең, әтиең машинадан качырга урын таба алмаган балам, ул камаз белән бәрелмим дип машинасын читкә борган, ләкин тайгак юл үзенекен эшләгән, үзенекен эшләгәәәән.
— Юююююююк, әти үлмәгәәәәән.
Бу юлы тыныч кына басып торган Нураниянең тавышы колак барабаннарын ярырлык итеп яңгырады. Ул янә, янә бер сүз кабатлады:
— Ююююююк, ююююк, ююююк......
Бибинур апа кайсы оныгын тынычландырырга белмәде. Икесен ике кулы белән кысып алды да аларга кушылып елый башлады.
Дәвамы бар.